Bu sayfadaki içerik, Adobe Flash Player'ın daha yeni bir sürümünü gerektiriyor.

Adobe Flash player Edinin


GÜNDEM POLİTİKA DÜNYA EKONOMİ SPOR 18 Ocak 2018
Elif Ekşi ZORER
Elif Ekşi ZORER kimdir?
Elif Ekşi Zorer 27.01.1981 İstanbul'da doğdu. Aslen Rize'li olmakla birlikte, anne tarafından da Ege kültüründen nasiplenmiştir. İlkokulu Maltepe'de, ortaokulu 93 yılında Tuzla Halil Türkkan imam hatipte, liseyi de Pendik İmam hatip Lisesinde bitirdi. 1998 yılında YÖK ve ÖSYM’ce belirlenen katsayı kararının azizliğine uğraması sebebiyle öğretmenlik hayallerini yarıda bıraktı. 2002 yılında evlendi, bir kız ,bir erkek evladı var. Kitapları ve biriktirdiği bir sürü altı çizili cümlelerin en sadık dostu olduğuna inanır. yazı yazmak en etkili terapisi, kelimeleriyle ellerinden sıkıca tuttuğu koca bir bağ var arasında. Bu aşkı Siraç dergi'de fısıldamaktan mutlu... Okuma ve yazma aşkıyla yoğrulurken 2014 yılında ilahiyat önlisans kaydıyla hayallerine kısmen kavuştu. Hala öğretmenlik hayallerine kavuşma umuduyla dolu.
Email: elifeksizorer53@gmail.com
  YAZARIN SAYFASI
Hallerimiz
Hep; "Ben küçükken li.." cümlelere emanet ettik, kıymetli yaşlarımızın, kıymetli  mutluluklarını hüzünleriyle yüreklere adeta cila süren bir kimliğe, isim verdik hislerimizden.
Kimi gün sinirli. Kimi gün neşeli. Kimi gün dertli. Kimi gün heyecanlı... Bitmek bilmeyen nice kimilerin kimsesi olduk durduk.
Büyüdüğümüzü fark edemeden bazen ;yaş aldık bize hediye edilen ömür defterine satır satır yazılı bir cümle olduk.."dünya dönüyor diye mi bu hız "diyorum bazen.
Oysa daha dün; hani o minik hayallerimize büyüklük hayalleri mayalarken, her şey ne kadar da uzaktı. Hesapların biri bin para; günlerle ,saatlerle hatta saniyelerle yarışırdı hayallerimiz. Şimdi heybemize ne yüklediysek o yıllardan,o kadarlık yaşıyoruz.
Bi çocuk gülüşü çizebildiysek yüreğimize, suretimize yansıyan ne âlâ.."herkes kendi kalbinin mimarı ve hayatının ressamıdır "derdim lisedeyken.
Gönlünde ne inşa edersen onu resmedersin ömrüne öyle değil mi..o yıllar kalbimin gökyüzünde uçuşan martıları vardı, her mutluluğumda kendilerine ikram ettiğim bir parça simide binaen tebessümler çizerdi yüzüme zannımca.
Belki de masumiyetin son soluklu çizimleri. Amatör bi elden çizili ve kanatlarından huzur serpiştiren bi manzara resmi güzelliğindeydi her şey...h erkes nasıl da değerli nasıl da tarifsiz bir kıymetteydi.
Art niyeti hiç lügatine bulaşmamış, tertemiz bir lisana özne olabilmek; virgüllerin elele tutuştuğu manalı cümleler biriktirirdi ..şimdi o yılların arta kalanlarıyla nakaratlar yazar gibiyim ömür şarkısına.
Herkesin bayağılaştığı ve hislerin bayatladığı bir ömürde sanki yasamak zorundaymışız gibi . İşittiğimiz cümlelerin doğruluğunu kontrol etmek; bize her yerde gözümüze ilişen güvenlik cihazlarından miras kalmış gibi.
Sakıncalı kişiler de öyle sinyal verse de giremese keşke gönlümüze. Çocuk yanımıza aklar düşürmese keşke hissiz insanlar.. keşke tek derdimiz ozon tabakasında açılan delikler olsa; gönlümüzde dağlar delen Ferhatların "aslı "nı inkâr eden vaziyetlerine meze olmasak keşke. Alçakgönüllü kelimesinin ayrı yazılımıyla başladı her şey.
Zira; tüm ayrılıklar orada hasar oluşturdu ilkin. Alçak/gönüllü  şahsiyetlerin dünyayı kirletmesine dayanamıyorum!!!bunun bi formülü olmalı, bi çaresi olmalı. Riyanin,sahteliğin,bencilliğin,kibrin,dengesiz gönüller dolusu his tüketen bir neslin içinde;  "nereye gidiyoruz biz 'diyen seslerin uğultusunda kayboluyoruz...çocukluğumuzu önce  ,sonra insanlığımızı, sonra hislerimizi kaybediyoruz...kalbimizin pamuk iplikleriyle örülü şefkat tellerini söke söke şekilleri mi değişti yüreklerin.
Umutların yerini hep suizanlarla doldurduğumuzdan beri, başımıza gelenler nasıl dahil oldular ömür resmimize.
Payımıza düşen gönül kumbaramızın kalan harçlıklarıyla  mutluluk satın almaya çalışmak.
Yazık bize!!!

Tüm bu nahoş halin içinde bir  mutluluk balonunun ipini tutuyorum ;gözlerime inanamazken uçup gidiyor..o üzüntünün bari tadını bi sürsek de yürek dilimize, dilimizin acıdan yandığı yıllara hürmeten; tatlı mutlaklarımızın değerini bilsek. Ve sevsek..çıkarsızca..bağıra bağıra değil, fısıltıyla ama hep var olarak .."iyi misin 'diyen bir yüreğin içinde kötülük olamayacağına inanarak. Sevgi hissinin ötesinde bir fenalık olasılığını hesaba katmadan ve küçükken olduğu gibi, leblebi tozunu sever gibi sevsek hayatı ve bi üflesek de silip atsak gönlümüze yük ettiğimiz tüm kötü, tüm kirli; fikir ve hisleri ve kişileri..

    Elif Ekşi Zorer 



   
2018-01-04
YORUM YAP
Yorumlarınız onaylandıktan sonra yayına verilecektir. Uygun görülmeyen yorumlarınız yayınlanmayacaktır. Yasal zorunluluk olarak yorum yapan ziyaretçilerimizin IP bilgileri kayıt altına alınacaktır. Teşekkürler...

  Bu yazıya ilk yorumu yapmak ister misiniz?



yazarın diğer yazıları