Korkmayın Sus Olmaktan!
Bir gün, öylesine kalabalık bir ortamdayım ki, neşenin çığlıklarından yer yerinden oynuyor, 
bense sessiz sessiz içlerindeki neşe arkasında saklı olan acıyı okuyorum. 
Bir taraftan sırf konuşmak olsun diye konuşanlar, 
Bir taraftan sırf gülmek olsun diye, gıdıklanarak güldürülüyor gibi zoraki gülenler, 
Öte taraftan berikine benzemeye çalışanlar vs. 
İnsan neden zoraki gülmeye çalışır ki? 
Yada, neden bir başkasına benzemeye çalışır? 
Yada olmadı, neden sırf konuşmak olsun diye konuşur ki insan? 
Bütün bunlar "Sus" olmamak için mi yoksa? 
"Sus" bu kadar kötümü ki? 
Biri çılgındır, yaradılışı öyledir, o kendine yakışır; 
Beriki benzemeye çalışınca ne kadarda kendine yakışıksız kalır.
Biri güler, içinden geldiği için güler; sırf gülmek olsun diye gülmek ne acı!
Düşünüyorum ve okuyorum o görünmez sayfalarını çığlıklarının, 
Derken içlerinden biri soruyor bana ve "Sus"uma; 
"Hayrola bugün hiç konuşmuyorsun?" 
Gözlerim karşı duvarda asılı olan Mevlana'nın sözüne takıl mazmı; 
Daha evvel görmediğim bir tabloydu bu ve duymadığım bir sözüydü üstadın. 
"Cahile karşı kitap gibi sessiz ol" 
Hem başımı o yazıya kim çevirmişti ki görebileyim, kimdi ki bunu okumamı isteyen? 
Rabb'dı elbet biliyorum. 
Kimseyi cahil görmek haddim değil ama cahil kelimesini kaldırıp;
"Gereksiz çığlık olanlara karşı "Sus" ve kitap gibi sessiz ol" demek daha cevabım oldu.
Ben sessiz okurken satırlarını çığlıkların, yine başka satırlar cevabım olmuştu ya. Garip! 
Bu sır alfabe dünyasının sihri miydi yoksa, bana göz kırpan? 
Bilmiyorum ama tesadüf değildi biliyorum.
Korkmayın "Sus"tan, ya içinizden geldiği gibi konuşun ama dolu dolu konuşun,
yada karşınızda sizi anlamayacak birileri olmadığında "Sus"un.
Ama hiç bir zaman "Sus" olmaktan korkup kovermeyin kendinizi. 
Sadece "Sus"un. 
Gereksiz konuşup boş çığlık olmaktansa, gerekli ve dolu"Sus" olun. Sevgilerimle...

2014-01-08